کو انجمن قرب که تا بال گشایم

بی فایده در دامگه آب و گل افتم

مستی ز من آموز که چون شعله مرهم

از داغ جگر خیزم و در خون دل افتم

پر سوخته پیرامن شمع چگل افتم

عرفی که گمان داشت که از وادی اسلام

باز آیم و در سجده بت منفعل افتم