سنبل زلف سیادت می نهد بر روی گل

قرص مه یک گرده ای خوان از محقر آفتاب

سایه لطف خدا و عالمی در سایه اش

نور رویش کرده روشن ماه انور آفتاب

خود که دیده در جهان زلف معنبر آفتاب

تا به زیر چشم این صاحب نظر یابد نظر

از غبار خاک پایش بسته زیور آفتاب