خود که دیده در جهان زلف معنبر آفتاب

سایه لطف خدا و عالمی در سایه اش

نور رویش کرده روشن ماه انور آفتاب

سنبل زلف سیادت می نهد بر روی گل

تا به زیر چشم این صاحب نظر یابد نظر

از غبار خاک پایش بسته زیور آفتاب

عین او از فیض اقدس فیض او روح القدس