بر امید آنکه بنشیند دمی بر خوان ما

صد دوا بادا دوای درد بی درمان ما

درد دردش نوش کن گر می بری فرمان ما

خون دل در جام دیده عاشقانه ریختیم

خانه خالی کرده ایم و خوش نشسته بر درش

غیر او را نیست باری در سرا بستان ما

در حیات جاودانی یافته از عشق او