زاهد و کنج صومعه او ز کجا و ما کجا

کشته تیغ عشق او زنده دلست جاودان

بنده خویش اگر کشد نیست به خواجه خونبها

مست و خراب و ساکنم برسرکوی میفروش

جام جهان نمای ما آینه جمال او

جام جهان نما نگر روی در آینه نما

هر که گدای او بود پادشهست بر همه