نه من بر آن گل عارض غزل سرایم و بس

که از تطاول زلفت چه بی قرارانند

نصیب ماست بهشت ای خداشناس برو

که مستحق کرامت گناهکارانند

که عندلیب تو از هر طرف هزارانند

تو دستگیر شو ای خضر پی خجسته که من

پیاده می روم و همرهان سوارانند