تو کوتاه بگزین شگفتی ببین

دگر کوه و بالا و منزل دو هفت

پر از دیو و شیرست و پر تیرگی

بماند بدو چشمت از خیرگی

که یار تو باشد جهان آفرین

اگرچه به رنجست هم بگذرد

پی رخش فرخ زمین بسپرد