زلف طرارش به هر موئی دلی دزدیده است

در خیال آنکه نقش روی او بیند به چشم

دیده اهل نظر گرد جهان گردیده است

ترک چشم مست او دلها به غارت می برد

عشق سرمست است و با رندان حریفی می کند

عقل مخمور است و از زندان ما رنجیده است

از کرم ساقی ما می می دهد ما را مدام