عشق سرمست است و با رندان حریفی می کند

دیده اهل نظر گرد جهان گردیده است

ترک چشم مست او دلها به غارت می برد

زلف طرارش به هر موئی دلی دزدیده است

عقل مخمور است و از زندان ما رنجیده است

از کرم ساقی ما می می دهد ما را مدام

بر سر ما آب رحمت گوئیا باریده است