حاشا که خودی از ره توحید توان رفت

مردانه قدم بر سر مستی بنهادیم

به زین لگدی بر سر هستی نتوان کفت

گر دست دهد دولت جاوید بیابیم

گفتم سر زلفش که مگر مشک خطائی

پیچید به خود زین سخن و نیک برآشفت

جامیست پر از باده و ما مست و خرابیم