که غیر دل دگر نه جای عشقست

حقیقت سرمه چشم خردمند

غبار گرد خاک پای عشقست

ز عبرت غیر او از دل به در کن

به شمع عشق جان و دل بسوزان

چو پروانه گرت پروای عشق است

مگو از دی و از فردا و فردا