بجز ای جان عزیزم که نکو ارزانست

چشم ما روشنی از نور جمالش دارد

تو مپندار که او از نظرم پنهانست

گر فروشند به صد جان نفسی صحبت او

گنج اگر می طلبی در دل ما می جویش

ز آنکه گنجینه او کنج دل ویرانست

دردی درد به من ده که خوشی می نوشم