در سراپرده دل خلوت دلدار من است

عشق گنجیست که در کنج دل ویران است

جان فدا کردم و جانان نظری کرد به من

هرچه دارم همه از بندگی جانان است

خوش مقامی که در او تکیه گه سلطان است

در خرابات قدم نه دمکی خوش بنشین

که در این آب و هوا پرورش رندان است