چو لطف او به کرم در پی رفوست نکوست

تو را نظر به خود است ای عزیز بد باشد

مرا که در همه حالی نظر به دوست نکوست

بیا و جامه جان چاک زن به دست مراد

ز زلف یار به عمر درازت ای سید

چو شانه حاصلت از نیم تار موست نکوست