گر مرا بینی به غم دل شاد دار

این سرافرازی از آن افکندگی است

جان فدا کردم سر افکندم به پیش

ز انفعال و جای آن شرمندگی است

کان غم عشق است و از فرخندگی است

مرده دردیم و درمان در دل است

کشته عشقیم و عین زندگی است