آب چشم ما به هر سو رو نهاده می رود

هر که دارد این چنین عشقی ز سودا چاره نیست

چاره بیچارگان است او و ما بیچاره ایم

گر ببخشد ور نبخشد بندگان را چاره نیست

هر که آید سوی ما او را ز دریا چاره نیست

این شراب مست ما از موصلی خوشتر بود

ذوق خوردن گر کسی را نیست ما را چاره نیست