خوش برافروخت و مرا خوشتر بسوخت

آتشی از سوز سینه بر زدم

عقل چون پروانه پا تا سر بسوخت

سوخته بودم آتش عشقت دگر

غیرت عشق تو بر زد آتشی

هرچه بود از غیر خشک و تر بسوخت

غرقه بحر زلالیم ای عجب