غیرت عشق تو بر زد آتشی

عقل چون پروانه پا تا سر بسوخت

سوخته بودم آتش عشقت دگر

خوش برافروخت و مرا خوشتر بسوخت

هرچه بود از غیر خشک و تر بسوخت

غرقه بحر زلالیم ای عجب

جان ما از تشنگی در بر بسوخت