عشق سرمست او می نوشد مدام

آئینه گر ساده و یک رو بود

دل به دریا رفت و ماه در پیش

حال دریا عاقبت تا چو شود

عقل مخمور و بگفت و گو بود

هر که باشد بنده سلطان ما

بر در او پادشه انجو بود