عقل مخمور و بگفت و گو بود

دل به دریا رفت و ماه در پیش

حال دریا عاقبت تا چو شود

عشق سرمست او می نوشد مدام

هر که باشد بنده سلطان ما

بر در او پادشه انجو بود

از ازل یاری که دارد دولتی