چون بلای خوش از آن بالا بود

دل به میخانه کشد عیبش مکن

میل دل دایم سوی ماوا بود

مبتلائیم و بلا را طالبیم

چشم ما روشن به نور روی او است

این چنین چشم خوشی بینا بود

نعمت الله رند و سرمستی خوش است