صوفی به صفا دردی دردش چو بنوشد

سیراب شود هر که چو ما همدم ما شد

سلطان سراپرده میخانه عالم

از ذوق گدایان خرابات گدا شد

این درد بود صافی و آن درد دوا شد

یاری که چو ما بندگی سید ما کرد

هرچند گدا بود شه هر دو سرا شد