این درد بود صافی و آن درد دوا شد

سلطان سراپرده میخانه عالم

از ذوق گدایان خرابات گدا شد

صوفی به صفا دردی دردش چو بنوشد

یاری که چو ما بندگی سید ما کرد

هرچند گدا بود شه هر دو سرا شد