هر زمان فتنه ای برانگیزد

موج با بحر چون یگانه شود

این دوئی از میانه برخیزد

چشم مستش که فتنه انگیز است

مژه شعر تیز من شب و روز

خاک درگاه یار می بیزد

عقل با عشق گفتگو نکند