عقل با عشق گفتگو نکند

هر زمان فتنه ای برانگیزد

مژه شعر تیز من شب و روز

خاک درگاه یار می بیزد

بنده با پادشاه نستیزد

ساقی مست هر نفس جامی

گیرد و بر سرم فرو ریزد