بنده با پادشاه نستیزد

مژه شعر تیز من شب و روز

خاک درگاه یار می بیزد

عقل با عشق گفتگو نکند

ساقی مست هر نفس جامی

گیرد و بر سرم فرو ریزد

سیدم زلف را چو بگشاید