جان فدا کردم و سر در قدمت افکندم

نیک می بینم و حسنی ز جمالت دارد

بینوائی که گدای سر کوی تو بود

بر سلاطین جهان جاه و جلالت دارد

از چنین بندگ ای بنده خجالت دارد

ساقیا ساغر می ده که لبم بی لب جام

به سر جمله مستان که سلامت دارد