لاجرم فسق کرد و فاسق مرد

هرچه خود رشته ای همان پوشی

خواه صوفش بباف خواهی برد

داشت غیبی ز فاسقی عیبی

نان شیراز خورد و شکر نگفت

زین سبب در میان آب فسرد

همه با اصل خویش وا گردند