زین سبب در میان آب فسرد

داشت غیبی ز فاسقی عیبی

لاجرم فسق کرد و فاسق مرد

نان شیراز خورد و شکر نگفت

همه با اصل خویش وا گردند

خواه لر می شمار خواهی کرد

زنده جاودان بود بی شک