مه روشنئی یافت که شد بدر تمامی

عقل آمد و با عشق درافتاد ور افتاد

ما سر به در خانه خمار نهادیم

پا بر سر ما هر که نهاد او به سر افتاد

نوری مگر از مهر رخت بر قمر افتاد

افتاد در این کوی خرابات بسی دل

المنه لله که بار دگر افتاد