در چمن قدش از میان افتاد

هر که از چشم ما فتاد فتاد

نه دو روزی که جاودان افتاد

سرو قدی که سر ز ما پیچد

مرغ دل دید دانه خالش

باز در دام زلف از آن افتاد

ناوک آه عاشق سرمست