می روم بردر میخانه که خوش بنشینم

هر محبی که بر او جور و جفائی نرسد

نوش کن دردی دردش که دوای جانست

دردی درد نخورده به دوائی نرسد

دارم امید که آن جام بلائی نرسد

بینوایان درش گنج بقا یافته اند

بینوائی نکشیده ، به نوائی نرسد