دارم امید که آن جام بلائی نرسد

نوش کن دردی دردش که دوای جانست

دردی درد نخورده به دوائی نرسد

می روم بردر میخانه که خوش بنشینم

بینوایان درش گنج بقا یافته اند

بینوائی نکشیده ، به نوائی نرسد

برو ای عقل مگو عشق چرا کرد چنین