نشان بی نشان پرسی ز نام و از نشان بگذر

اگر سودای ما داری ز سودای جهان بگذر

و گر از سر همی ترسی ز سودای چنان بگذر

در این دریای بی پایان در آ با ما خوشی بنشین

هوای عشق او داری هوای خویشتن بگذار

خیالش نقش می بندی رها کن دل ز جان بگذر

خرابات است و ما سرمست و ساقی جام می بر دست