بهشت جاودان جویی به بزم عاشقان بگذر

هوای عشق او داری هوای خویشتن بگذار

خیالش نقش می بندی رها کن دل ز جان بگذر

خرابات است و ما سرمست و ساقی جام می بر دست

اگر مست خوشی بینی به چشم خویش بنشانش

و گر مخمور پیش آید مبین او را روان بگذر

در آ در کنج دل بنشین که دل گنجینه شاه است