چو نیست در دو جهان جز یکی کراست وصال

که دیده است چنین فاش این چنین مستور

ز لطف تو نظری یافتم شدی ناظر

چه جای من که توئی ناظر و توئی منظور

عجب بود که یکی از یکی بود مستور

به نور طلعت او روشن است دیده من

ببین که در همه عالم جز او که دارد نور