آبروی عالمی از ما بود

خوش نشسته نور او بر جای خویش

کنج میخانه بود ماوای ما

جنت الماوای ما ماوای خویش

نه ز جوی غیر از دریای خویش

شمع عشقش آتشی خوش برفروخت

سوختم ازعشق سر تا پای خویش