حریف نعمت اللهم که میر می پرستانست

غریبی می کشم دائم ندارد میل ماوا دل

اگر نه وصل او باشد نباشد جان ما را ذوق

و گر نه عشق او بودی نبودی هیچ با ما دل

چه خوش رندی که از ذوقش شود سرمست جان دل