اسم اعظم مرا چو خرم کرد

هر که با جام می بود همدم

گر جهانی به غم گرفتارند

دل شادان ما بود بی غم

نخورم غم ز صاحب اعظم

عقل خود را بزرگ می دارد

نزد من کمتر است از هر کم