بنازم آن مژه شوخ عافیت کش را

که دل به دست کمان ابروییست کافرکیش

خیال حوصله بحر می پزد هیهات

چه هاست در سر این قطره محال اندیش

که موج می زندش آب نوش بر سر نیش

ز آستین طبیبان هزار خون بچکد

گرم به تجربه دستی نهند بر دل ریش