ز آستین طبیبان هزار خون بچکد

چه هاست در سر این قطره محال اندیش

بنازم آن مژه شوخ عافیت کش را

که موج می زندش آب نوش بر سر نیش

گرم به تجربه دستی نهند بر دل ریش

به کوی میکده گریان و سرفکنده روم

چرا که شرم همی آیدم ز حاصل خویش