نعمت الله نور چشم مردم بینا بود

لاجرم بر پرده دیده نگارد نور چشم

چشم مستش دل ز عیاران عالم می برد

مردم گوشه نشین را خود چه آرد نور چشم

این چنین نوری به مردم می سپارد نور چشم