میخانه ما وقف و سبیل است به رندان

خود خوشتر از این قول که گفته که شنیده

تا ظن نبری گفته من شعر فلان است

الهام الهی است که از غیب رسیده

جام می ما بر همه میخانه گزیده

رندی که در این کوی مغان خوش به کمال است

از قصه بیگانه و از خویش رهیده