رندی که در این کوی مغان خوش به کمال است

الهام الهی است که از غیب رسیده

میخانه ما وقف و سبیل است به رندان

جام می ما بر همه میخانه گزیده

از قصه بیگانه و از خویش رهیده

جان در تن ما عشق نهاده به امانت

گر می طلبد هان بسپاریم به دیده