می به زاهد مده که حیف بود

جام می جز به رند مست مده

خاطر ما چو زلف خود مشکن

سر موئی به ما شکست مده

جز به مستان می پرست مده

حالیا حال را غنیمت دان

وقت خود را به نیست و هست مده