جز به مستان می پرست مده

خاطر ما چو زلف خود مشکن

سر موئی به ما شکست مده

می به زاهد مده که حیف بود

حالیا حال را غنیمت دان

وقت خود را به نیست و هست مده

نعمت الله را به دست آور