حالیا حال را غنیمت دان

سر موئی به ما شکست مده

می به زاهد مده که حیف بود

جز به مستان می پرست مده

وقت خود را به نیست و هست مده

نعمت الله را به دست آور

این چنین نعمتی ز دست مده