دیده بخت به افسانه او شد در خواب

تا در این پرده جز اندیشه او نگذارم

منم آن شاعر ساحر که به افسون سخن

از نی کلک همه قند و شکر می بارم

کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم

چون تو را در گذر ای یار نمی یارم دید

با که گویم که بگوید سخنی با یارم