کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم

منم آن شاعر ساحر که به افسون سخن

از نی کلک همه قند و شکر می بارم

دیده بخت به افسانه او شد در خواب

چون تو را در گذر ای یار نمی یارم دید

با که گویم که بگوید سخنی با یارم

دوش می گفت که حافظ همه روی است و ریا