دوش می گفت که حافظ همه روی است و ریا

کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم

چون تو را در گذر ای یار نمی یارم دید

با که گویم که بگوید سخنی با یارم

بجز از خاک درش با که بود بازارم